«Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία», γράφει ο Ζακυνθινός ποιητής Ανδρέας Κάλβος, εκφράζοντας ιδανικά το πνεύμα της αναζήτησης και των εμπειριών που συνοδεύουν κάθε νέο ξεκίνημα.
Υπάρχουν κάποιες στιγμές στα μαθητικά χρόνια που μένουν χαραγμένες λίγο πιο βαθιά, και η τριήμερη εκδρομή της Β΄ Λυκείου μας στη Ζάκυνθο, στην οποία συμμετείχε η πλειοψηφία των μαθητών, ήταν σίγουρα μία από αυτές. Όλα ξεκίνησαν νωρίς το πρωί της Πέμπτης 26 Μαρτίου, όταν το λεωφορείο άφησε πίσω του το Ναύπλιο και η διαδρομή προς την Κυλλήνη γέμισε με τις πρώτες μας φωνές, τα γέλια και την ανυπομονησία για όσα θα ζούσαμε ως τάξη στο «Φιόρο του Λεβάντε».
Μόλις φτάσαμε στο νησί, η πρώτη μας στάση ήταν στον Λόφο του Στράνη, έναν τόπο με ιδιαίτερη ιστορική σημασία. Εκεί, όπου ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός εμπνεύστηκε τον Εθνικό μας Ύμνο, είχαμε την ευκαιρία να συνδέσουμε τη λογοτεχνία με τον ίδιο τον χώρο που τη γέννησε, νιώθοντας παράλληλα μια ξεχωριστή συγκίνηση, ιδιαίτερα καθώς μόλις μια μέρα πριν γιορτάζαμε την επέτειο της Παλιγγενεσίας. Στη συνέχεια ανηφορίσαμε προς τον λόφο Μπόχαλη, απ’ όπου απολαύσαμε την πανοραμική θέα της πόλης, μια εικόνα που μας εντυπωσίασε όλους. Πέρα από την ομορφιά του τοπίου, η στάση αυτή μας βοήθησε να αντιληφθούμε καλύτερα τη γεωγραφία του νησιού και τη σημασία της θέσης του.
Τη δεύτερη μέρα εστιάσαμε περισσότερο στον πολιτισμό, ξεκινώντας από το Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου. Ήταν εντυπωσιακό να βλέπει κανείς από κοντά τα περίτεχνα ξυλόγλυπτα τέμπλα και τα έργα της Επτανησιακής Σχολής, που αποτυπώνουν με μοναδικό τρόπο την καλλιτεχνική παράδοση του τόπου. Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε τον επιβλητικό ναό του Αγίου Διονυσίου, όπου προσκυνήσαμε το ιερό σκήνωμα του πολιούχου του νησιού, σε μια στιγμή γεμάτη κατάνυξη. Το απόγευμα επισκεφθήκαμε το ΚΕΠΕΑ Λιθακιάς, όπου ενημερωθήκαμε για τα θαλάσσια είδη της περιοχής και τα ζώα που απειλούνται με εξαφάνιση, όπως η καρέτα-καρέτα και η φώκια μονάχους-μονάχους, μια εμπειρία που μας έφερε πιο κοντά στη σημασία της προστασίας του περιβάλλοντος. Αργότερα επιστρέψαμε στην πόλη και το βράδυ, σε ένα ρεμπετάδικο, ζήσαμε στιγμές γεμάτες τραγούδι και γέλιο. Εκεί έγινε όλη η τάξη μια παρέα, χορέψαμε, κάναμε αστεία και αφήσαμε για λίγο στην άκρη τα άγχη της καθημερινότητας.
Την τελευταία μας ημέρα επισκεφθήκαμε το Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, όπου γνωρίσαμε σημαντικές προσωπικότητες του νησιού και ήρθαμε πιο κοντά στην πνευματική του παράδοση. Η εμπειρία αυτή μας έδωσε μια πιο ουσιαστική εικόνα για την ιστορία και τον πολιτισμό της Ζακύνθου.
Καθώς το πλοίο της επιστροφής απομακρυνόταν από το λιμάνι, η αρχική ένταση της αναχώρησης έδωσε τη θέση της σε μια ήρεμη, γλυκιά μελαγχολία. Κοιτάζαμε το νησί να χάνεται σιγά σιγά στον ορίζοντα, γνωρίζοντας πως αφήναμε πίσω μας ένα από τα πιο όμορφα κεφάλαια των μαθητικών μας χρόνων, παίρνοντας όμως μαζί μας κάτι πολύ πιο πολύτιμο από απλές φωτογραφίες.
Επιστρέψαμε στο Ναύπλιο με την αίσθηση ότι αυτές οι τρεις μέρες μάς άλλαξαν. Η χαρά της συνύπαρξης και οι στιγμές που μοιραστήκαμε μακριά από τα θρανία μετέτρεψαν την εκδρομή μας σε ένα αληθινό «σημείο αναφοράς». Γυρίσαμε με τις καρδιές μας γεμάτες, έχοντας συνειδητοποιήσει πως οι πιο ουσιαστικές γνώσεις και οι πιο δυνατές φιλίες ίσως κρύβονται τελικά στις εμπειρίες που ζούμε μαζί, έξω από τους τοίχους της σχολικής αίθουσας.
Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους όσοι συνέβαλαν στην οργάνωση και την υλοποίηση της εκδρομής μας, το σχολείο, τα 5μελή μας, τους συνοδούς καθηγητές και τους οδηγούς μας! Μακάρι να είναι γεμάτη η σχολική μας ζωή και με άλλες τέτοιες εποικοδομητικές και χαρούμενες εξορμήσεις!
