Δε μιλάμε πια…δε μιλάμε

Δε μιλάμε… Δε μιλάμε πια…

 

Γιατί κρύβεσαι πίσω από μια οθόνη; Γιατί επιλέγεις μια εναλλακτική πραγματικότητα; Γιατί χάνεσαι σε αυτήν; Γιατί σταματήσαμε να μιλάμε; Αυτά είναι ερωτήματα που βασανίζουν τους γονείς μου, τους γονείς σου και όλους τους γονείς. Εσένα σε βασανίζουν; Ελπίζω πως ναι, εξάλλου η αυτογνωσία είναι το πρώτο βήμα προς την αυτοβελτίωση. Κάθομαι πολλές φορές και  αναρωτιέμαι πώς φτάσαμε ως εδώ, πώς κάτι τόσο αφύσικο κατέληξε το πλέον κατεστημένο. Πώς ο άνθρωπος, ένα κοινωνικό ον , χώρεσε όλη του την κοινωνία σε μια οθόνη. Για να σε προλάβω…  η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας σίγουρα έδωσε μια ώθηση ,αλλά από ένα σημείο και μετά η ευθύνη είναι ατομική.

Οι έφηβοι είμαστε ο πιο εύκολος στόχος. Αρκετά καινοτόμοι και πρωτοπόροι για να συμβαδίζουμε με τους ρυθμούς της τεχνολογίας, αλλά και αρκετά αφελείς για να γίνουμε υποχείριά της. Δεν θέλει και πολύ για να καταλήξεις δέσμιος του κινητού σου. Το πρόβλημα βρίσκεται στο τι ακολουθεί. Εν ριπή οφθαλμού όλες σου οι διαπροσωπικές σχέσεις  γίνονται απρόσωπες, χάνεται η επικοινωνία, χάνεται μαζί της και η αμεσότητα, χάνεσαι και συ, δεν εκφράζεσαι, εξαφανίζεσαι, απομονώνεσαι. Ξαφνικά η ποιότητα της οποιασδήποτε σχέσης έχει υποβαθμιστεί και η αποστολή ενός μηνύματος θεωρείται θαρραλέα κίνηση επικοινωνίας. Η διαδικτυακή επικοινωνία έχει κατορθώσει να αντικαταστήσει την δια ζώσης, ακόμα και να την περιορίσει.

Αυτό το μεγάλο «γιατί;» που έχει δημιουργηθεί δε θα μείνει αναπάντητο. Γιατί είναι η εύκολη λύση. Όλοι εκμεταλλευόμαστε την δυνατότητα της υπεκφυγής που μας δίνεται, κανείς δεν μπορεί να την απορρίψει. Άλλωστε, ποιος θα έλεγε όχι σε μια εικονική πραγματικότητα όπως αυτή των social media  στην οποία μπορείς να παρουσιάσεις τον εαυτό σου όπως θες, θολώνοντας την διαχωριστική γραμμή μεταξύ του «είναι» και του «φαίνεσθαι»; Καταφέρνεις να κρύψεις την χαμηλή σου αυτοεκτίμηση πίσω από ωραίες, φαινομενικά χαρούμενες εικόνες τόσο καλά που σχεδόν ούτε εσύ δεν την παρατηρείς. Γίνεσαι αυτό που θες να είσαι και το απολαμβάνεις.

Είναι πραγματικά απίστευτο! Ζεις την ζωή των ονείρων σου, ή μάλλον έτσι νομίζεις. Κατά βάθος είσαι ακόμα εσύ, ένα άτομο με ατέλειες, άπειρες ατέλειες. Ξέρω ότι σε ενοχλούν. Ξεχνάς όμως ότι οι ατέλειες αυτές, που κάνεις τόσο κόπο να κρύψεις, είναι αυτές που σε κάνουν άνθρωπο, αυτές που σε ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους, και με έναν περίεργο τρόπο είναι όλες τους τέλειες.

Το ηθικό δίδαγμα είναι λοιπόν να μη χάνεις το δάσος κοιτώντας ένα δέντρο. Να μην ακολουθείς πιστά τις νέες μόδες, χωρίς να τις αξιολογείς. Να μη χάνεις την ουσία της ευτυχίας μπροστά στη φαινομενική. Θα είναι λυπηρό οι γενιές του μέλλοντος να  εξαρτώνται μόνιμα από μια ηλεκτρονική συσκευή και από την σκέψη του αν το επόμενο ποστ θα είναι τόσο συναρπαστικό όσο το προηγούμενο. Θα είναι λυπηρό αν στις γενιές του μέλλοντος δημιουργείται ακόμα το ερώτημα «Γιατί δεν μιλάμε πια;»

Ελένη Παπαδοπούλου, Β5

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *